Klikzink
De kilgoot is de binnenhoek waar twee dakvlakken op elkaar aflopen. Al het water van beide vlakken komt hier samen, wat betekent dat er op deze lijn meer water per strekkende meter langsstroomt dan op elk ander deel van het dak. De banen van beide vlakken eindigen er schuin op, onder de hoek die de kil zelf maakt. Dat is geen kwestie van uiterlijk maar van bevestiging: de klem die de baan vasthoudt, moet op die schuine aansnijding nog steeds goed onder de fels grijpen en op de juiste plek op de ondergrond landen.
Op sandwichpaneel ligt die ondergrond anders dan op een houten of stalen dakbeschot. Een sandwichpaneel bestaat uit twee staalhuiden met daartussen een isolatiekern. Alleen die bovenste staalhuid draagt. De klem van de felsbaan wordt vastgezet met een schroef die door die bovenhuid moet, en daar houdt het idealiter ook op. Gaat de schroef te ver door, dan drukt hij de isolatiekern in en verliest hij houvast. Blijft hij te kort, dan pakt hij de bovenhuid niet volledig en zit de klem los voordat het dak goed en wel dicht is. De schroeflengte is dus geen vaste waarde die u van het ene paneel op het andere kunt overzetten. Ze wordt bepaald door de dikte van het paneel dat op uw project ligt, en die dikte verschilt per project en soms per dakvlak.
Op een recht dakvlak is een klem die net niet optimaal zit een klein probleem: de belasting daar is gelijkmatig verdeeld en één zwakke schroef valt niet meteen op. In de kil ligt dat anders. Hier lopen de klemmen niet in een rechte rij maar volgen ze de schuine aansnijding van de baan, en juist op die plek staat de kil onder de grootste waterdruk van het hele dak. Een klem die daar net iets te los in het paneel zit, of een schroef die de bovenhuid niet volledig grijpt, wordt eerder blootgesteld aan stromend water dan een klem midden op een vlak. Bij een sandwichpaneel komt daar de isolatiekern bij: als een schroef doorschiet en de kern indrukt, ontstaat er een klein hol onder de bovenhuid. Dat hol zie je vanaf de bovenkant niet, maar de klem erboven mist dan het stevige tegendruk dat een niet-ingedrukte kern wel geeft. Op een houten ondergrond speelt dat probleem niet: hout drukt niet in, het schroeft of het schroeft niet.
Bij een kilgoot werkt u in de praktijk van twee kanten naar het midden toe, of u legt eerst één dakvlak door tot over de killijn en werkt het tweede vlak er daarna schuin tegenaan. Welke volgorde u kiest, hangt af van de rest van het dak, maar in beide gevallen geldt dat de klemmen die het dichtst bij de kil liggen als laatste worden vastgezet en het minst ruimte hebben om te corrigeren. Een baan die op een recht vlak nog een centimeter kan opschuiven voordat de volgende klem valt, heeft die vrijheid in de kil niet: de schuine aansnijding ligt vast zodra de baan is afgekort, en de klem moet daar precies zitten waar het paneel dat ook toestaat. Dat is een andere werkwijze dan op een rechte lijn, waar u de plaatsing van klemmen makkelijker kunt verschuiven binnen de tolerantie van de baan.
Op sandwichpaneel komt daar nog een praktische stap bij die op hout niet nodig is: u moet vooraf weten waar onder de bovenhuid de kern begint en waar eventueel een verstevigingsprofiel in het paneel zit, als de leverancier dat zo heeft uitgevoerd. Schroeft u in de kil op een plek waar het paneel net iets anders is opgebouwd dan waar u de rest van het dak heeft bevestigd, dan kan dezelfde schroeflengte die op het rechte vlak precies goed was, in de kil net verkeerd uitpakken. Dat is een detail dat op een massieve ondergrond niet bestaat, want daar is de drager overal even dik.
De meest voorkomende fout in de kilgoot is niet dat de klem zichtbaar loszit, maar dat hij op het oog goed lijkt te zitten terwijl de schroef de isolatiekern al heeft ingedrukt. Dat merkt u niet bij het leggen. U merkt het pas na een paar jaar, wanneer de klem onder de waterdruk van de kil iets gaat bewegen en de fels op die plek millimeters gaat opengaan. Omdat de bevestiging blind is, dus onder de fels verstopt zit, ziet u dat probleem niet vroeg. Bij een dak met doorlopende schroeven door de plaat zou een loszittende schroef zich verraden door een lekplek precies op die schroef. Bij onze banen zit de zwakte niet in de plaat maar in de klem eronder, en die ligt in de kil op een plek waar u sowieso al de meeste waterbelasting heeft.
Een tweede fout is de schroeflengte gewoon overnemen van het rechte vlak zonder te controleren of het paneel in de kil dezelfde dikte heeft. Bij grotere daken wordt de kil soms met een net iets andere paneelmaat uitgevoerd dan de rest van het dakvlak, bijvoorbeeld omdat de kilgoot als apart bouwdeel is aangeleverd. Wie dan met dezelfde schroeven doorwerkt als op het hoofdvlak, loopt het risico dat de schroef in de kil te kort is voor die paneeldikte en de bovenhuid niet volledig grijpt, of net te lang en de kern indrukt.
De klikbevestiging maakt het leggen van een kilgoot op sandwichpaneel niet ingewikkelder dan op een andere ondergrond, maar wel iets minder vergevingsgezind wat betreft de schroeflengte. Voordat u begint, is het dus zinvol om de paneeldikte in de kil apart te controleren, ook als u die al kent van het hoofdvlak. Dat is een kwestie van een paar minuten, tegenover een fout die u pas jaren later terugziet in de vorm van een lekkage op precies de plek waar het meeste water samenkomt. Wij denken op tekening mee over hoe de banen op uw kil aansluiten, en dat kost u niets.